Chcąc skorzystać z zasobów osobowych i sprzętowych, zgromadzonych na bazie u Pani Krysi, postanowiliśmy z Beatą "Betką" wykorzystać drugi weekend kursu na "spektakularną" akcję jaskiniową. Jako nasz cel wyznaczona została Ptasia Studnia, do Wielkiego Kłamcy. Niestety, już w trakcie podróży okazało się, że nie bardzo jest dla nas miejsce na bazie, a co gorsze nie znaleźliśmy również chętny na wspólną wyprawę. O przyłączeniu się do grup kursowych, ze względu na wielkość grup, nie było natomiast mowy. Musieliśmy więc szybko wyznaczyć nowy cel.  Po przedyskutowaniu problemu postanowiliśmy wykorzystać sobotę na dwuosobowa akcję w Jaskini Marmurowej i już w okolicach Kielc naszym cele były oba dna tejże jaskini. Około północy podrzuciliśmy do bazy podróżująca z nami Milenę, pobraliśmy liny i pojechaliśmy na nocleg do Galiców.

Około ósmej w sobotę z plecakami wyładowanymi, ciut przydługimi linami, ruszyliśmy w wiadomym kierunku. Na podejściu pogoda nam sprzyjała, więc po dojściu do otworu postanowiliśmy się trochę posilić i przystąpiliśmy do akcji. Po zjechaniu pierwszych studni poszliśmy najpierw na stare dno. Następnie drobne przeciskanie w zawalisku, Studnia Kandydata, kolejne dwie studzienki, w tym prezesowska, prożek i jak dzieci biegiem do Piaskownicy. Dzięki sprawnemu kierowaniu akcją i poręczowaniu, niemal wszystkich ciągów przez "Betkę", po pięciu godzinach akcji byliśmy na powierzchni.

Deporęczowanie wlotówki i przebieranie przebiegło niezwykle szybko, gdyż niewielki deszczyk skutecznie zniechęcił nas do dyskusji nad przebiegiem akcji. Jednak, tuż po rozpoczęciu marszu powrotnego, przyroda postanowiła uraczyć nas niezwykłymi widokami. W ciągu kilkunastu minut chmury opadły poniżej otworu jaskini, zakrywając Zakopane i wszystko poniżej, a promienie zachodzącego słońca oświetliły Czerwone Wierchy oraz Giewont. Ten niecodzienny widok trochę spowolnił nasz marsz. Nie trwało to jednak zbyt długo, gdyż w okolicach trawersu Upłaziańskiej Kopy weszliśmy w chmury. Pozostało nam już tylko przyśpieszyć. Trochę po ósmej dotarliśmy na bazę Pani Krysi, zdaliśmy liny i wróciliśmy na kolację.

Następnego dnia dokuczał nam trochę ból mięśni, zmęczonych znoszeniem ciężkich plecaków wypełnionych mokrymi linami. Zdecydowaliśmy się więc na spacerek na Zawrat Kasprowy. Podłączyliśmy się pod grupy Krzysztofa i Piotra i w doborowym towarzystwie poszliśmy złapać namiary GPS otworów jaskiń Kasprowej Wyżniej i Średniej.

Niestety z powodu braków sprzętowych nie możemy ozdobić naszej relacji zdjęciami. Szczególnie żałujemy, że nie utrwaliliśmy widoku wystających ponad chmury Czerwonych Wierchów, zalanych światłem zachodzącego słońca.